Zussen achtereenvolgens allebei
als tienermoeder in Sterk Huis

“Hulp accepteren is het allermoeilijkste”

Aan tafel zitten twee jonge meiden. Ze lijken sprekend op elkaar, hebben dezelfde stem én lachen hetzelfde. Duidelijk zusjes. Beiden ontspannen. En allebei een lastige jeugd gehad, waarna ze als tienermoeders een stabiele basis terugvonden bij Sterk Huis. De een woonde er zes jaar geleden, de ander woont er nu. Hoe is het om als zussen op dezelfde plek terecht te komen?

Lisa, 23 jaar, kwam zes jaar geleden bij Sterk Huis terecht. “Toen ik in een gesloten instelling in Goes zat, ontdekte ik dat ik zwanger was. Omdat ik toen zeventien jaar was, was ik verplicht om naar een tienermoederhuis te gaan. En dus had ik de keuze: of ik kon naar Lima in Tilburg of naar Friesland. Die keuze was snel gemaakt”, vertelt ze. “Omdat ik minderjarig was, heb ik de voogdij over mijn zoon direct moeten overdragen aan Jeugdzorg.”


Afspraken met Jeugdzorg

“Ik wilde voorkomen dat de vader, mijn ex-man, de voogdij zou krijgen. Hij werd dat jaar achttien jaar. Dat betekent dat je als vader direct tot voogd wordt benoemd. Dat wilde ik echt niet, omdat hij heel onstabiel en gevaarlijk was. Toen onze gezinsvoogd aangaf dat zij de voogdij op zich wilde nemen, heb ik nauwelijks getwijfeld. Ik tekende direct”, legt Lisa uit. “Gelukkig hebben we goede afspraken gemaakt. Normaal zou ik mijn kind niet bij me mogen houden. Als Jeugdzorg de voogdij heeft, hebben zij het kind ook. Maar ik kan bij mijn zoontje zijn. Daar heb ik heel veel geluk mee gehad.”

Kiezen voor je kind

“Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, belde ik direct de reclassering op” vult Lieke, 19 jaar, aan. “Omdat ik De Bocht (voorloper van Sterk Huis) via Lisa kende, wist ik meteen dat ik daar ook heen wilde. Ik was dan wel achttien, maar wilde er alles aan doen dat mijn kind niet werd afgepakt. Door naar Lima, De Bocht, te gaan, wist ik dat de kans kleiner was dat ik mijn kind zou kwijtraken. Voor papa was het ook een geruststellend idee. Natuurlijk vond hij het moeilijk dat zijn jongste dochter naar een tienermoederhuis moest, maar hij kent het hier. Dat is fijn.”

Op dezelfde plek wonen voor je kind

Hoe het is om op zo’n plek te wonen, als je weet dat je zus er ook heeft gewoond? “Kut", antwoordt Lieke. “Zij kent de regels. Ze weet precies wat ik wel en niet mag. Als ik iets doe wat eigenlijk niet mag, krijg ik – of papa – dat direct van haar te horen.” Toch zijn er ook dingen die de zussen in elkaars situatie herkennen. “Ik probeer haar daar wel een beetje los in laten”, zegt Lisa. “Ze moet er zelf achter komen hoe het werkt. Als ik steeds zeg hoe ze het moet doen, luistert ze toch niet. Ik zeg altijd één keer iets, dan onthoudt ze het wel. Als ze het vervolgens een aantal keer verkeerd doet, denkt ze terug aan mijn advies – dan ontdekt ze vanzelf wel dat het helemaal niet zo stom is wat ik heb gezegd.”

Door naar Sterk Huis te gaan, werd mijn kind niet afgepakt.

Continu leren

“Zo leer je de hele tijd. Ik had zelf veel moeite met hulp aannemen. Ik was onafhankelijk, wilde altijd alles zelf doen en had geen hulp nodig. Iemand kon met open armen voor mijn neus staan, dan nog wilde ik niets. Hulp accepteren heb ik hier echt geleerd. En dat is ook wat ik aan mijn zusje wil meegeven: neem hulp aan als het je geboden wordt.”

Lieke vult aan: “Ja, dat we hulp lastig vinden, zit echt in onze familie. Dat hebben we ook wel van thuis uit meegekregen. Papa zei altijd: ‘Eerst zelf proberen. Als het dan niet lukt, kom ik je helpen’. En zo zijn we allebei ook echt geworden: eerst alles zelf doen. Ik vind het ook niet fijn als mensen mij helpen. Maar ik leer het hier wel. We komen altijd op onze pootjes terecht. Wat er ook gebeurt.”