Dromen in vervulling

Sharina (34 jaar) wist te ontsnappen
uit een gewelddadige relatie

Werk en opleiding zijn belangrijk voor een veilig en zelfstandig leven. Daar weet Sharina (34) alles van. Het was haar droom om in een ziekenhuis te werken. Daarom ging ze Verpleegkunde studeren. Sharina’s droom werd echter wreed verstoord toen zij in een gewelddadige relatie terechtkwam.

Langzaam maar zeker verloor ze het contact met de buitenwereld. Uiteindelijk stopte ze zelfs met haar opleiding. Gelukkig wist Sharina uit haar beklemmende situatie te vluchten en kwam ze bij Sterk Huis terecht. Daar ging haar lang gekoesterde droom eindelijk in vervulling.

Het verschil maken

Sharina (34) kwam op haar 18e van Suriname naar Nederland. Als jonge vrouw had ze één droom: werken in een ziekenhuis. Mensen helpen en voor anderen zorgen: dat was voor haar weggelegd. Dat wist ze, omdat ze jarenlang voor haar neefje met nierfalen had gezorgd. Vol vertrouwen begon Sharina aan de opleiding Verpleegkunde. Niet lang daarna ontmoette ze een liefdevolle man, met wie ze haar eerste zoon Xavi kreeg. Sharina was gelukkig en zag de toekomst positief tegemoet. Als moeder én verpleegkundige zou zij het verschil gaan maken.

Een onverwachte wending

Jaren vlogen voorbij als minuten. Sharina zat op haar plek op haar opleiding en ze genoot ervan om haar zoon te zien opgroeien. Alles leek perfect te gaan, totdat haar iets overkwam waar geen oplossingen voor zijn: de dood van een geliefde. Sharina’s man stierf plotseling tijdens een vakantie in Suriname. In één klap verloor Sharina haar beste vriend en de liefde van haar leven. Dit had zo’n impact op haar, dat ze in een negatieve spiraal terecht kwam. Ze zette haar opleiding in de wacht en focuste zich op de opvoeding van Xavi. Ondanks dat ze het beste wilde voor haar zoon, viel de opvoeding als alleenstaande moeder haar zwaar. In een dieptepunt verloor ze de voogdij over haar zoon en bleef ze alleen achter.

Nieuwe liefde

Na een periode van verhuizingen ontmoette Sharina een andere man, met wie ze fijne gesprekken had. Sharina was blij om weer iemand om zich heen te hebben die haar liefde gaf. Na een paar maanden merkte ze echter dat hij heel snel jaloers was. Dit zorgde regelmatig voor ruzies. Sharina beëindigde de relatie en verhuisde niet veel later naar een anti-kraakwoning. Ze pakte ook haar opleiding weer op. Met plezier werkte ze in een begeleidingscentrum voor dak- en thuislozen. Daar haalde ze haar energie uit.

Loze belofte

Eenmaal in haar nieuwe woning kwam Sharina tot de ontdekking dat ze al drie maanden zwanger was van haar ex. Ze schrok hiervan, omdat ze er op dat moment alleen voor stond. Gelukkig kwam toen Rudy op haar pad. “Hij stond voor me klaar, tijdens en na mijn zwangerschap”, vertelt Sharina. “Dat was precies wat ik toen nodig had.” Al snel vertelde Rudy aan Sharina dat hij een huurwoning beschikbaar had waar hij zelf geen gebruik van maakte. Hij beloofde haar dat hij haar zou inschrijven voor de woning, zodat zij haar leven weer kon oppakken. Niets bleek minder waar.

Van charmeur naar tiran

Vol goede moed trok Sharina samen met haar inmiddels eenjarige zoontje Jayden in haar nieuwe woning in. Ze kreeg veel aandacht van Rudy, die hoopte dat tussen er tussen hen een relatie zou opbloeien. Maar daar dacht Sharina anders over: “ik was blij dat ik gebruik mocht maken van Rudy’s woning, maar voor mij zat er geen relatie met hem in.” Vanaf het moment dat Rudy dit doorkreeg, ging er bij hem een knop om. Hij veranderde van een charmeur naar een tiran.

Beland in de hel

Rudy werd gewelddadig. Hij sloeg met deuren en schreeuwde tegen Sharina. Hij sloot zich aan bij een drugsbende, waardoor regelmatig wapens en drugs in huis te vinden waren. De situatie werd van kwaad tot erger. Na een half jaar had Rudy Sharina nog steeds niet in de woning ingeschreven. Hij zou dit alleen doen, als zij hem als vader van Jayden erkende. Dat Sharina dat niet zag zitten, maakte hem alleen maar kwader.

“Op een dag pakte hij mijn sleutel af en zei dat ik alleen nog naar buiten mocht samen met hem. Als we buiten liepen, deed hij alsof ik zijn vriendin was en alsof hij de vader van Jayden was. Hij schold iedereen uit die naar mij keek of gedag tegen me zei.” Sharina werd steeds eenzamer en raakte het contact met de buitenwereld kwijt. Ze stopte opnieuw met haar opleiding en zag haar familie of vrienden niet meer. “Uiteindelijk had ik helemaal niets en niemand meer. Ik was beland in de hel.”

Op de vlucht

Langzaam maar zeker zag Sharina haar zoon veranderen van een vrolijke naar bange jongen. “Slapen lukte Jayden niet meer”, herinnert Sharina zich. “Als ik hem in bed legde en de deur dicht deed, moest hij van dat geluid al huilen.” Sharina realiseerde zich dat de situatie niet veilig was voor haar en Jayden. Ze besloot Veilig Thuis te bellen. Dat bleek een uitdaging. “Ik kon alleen bellen als Rudy niet thuis was. Hij liet mij nooit langer dan een uur alleen. Daardoor was bellen lastig.” Gelukkig zag Sharina nog een andere uitweg. Toen haar oudste zoon Xavi 13 jaar werd, vroeg ze Rudy of ze hem samen met Jayden mocht opzoeken. Xavi verbleef die tijd bij Sharina’s tante. Wonder boven wonder mocht Sharina van Rudy haar oudste zoon gaan feliciteren. “Rudy stond erop dat ik niet langer dan een weekend wegbleef. Ik stelde hem gerust, maar ik wist dat ik loog. Ik zou daar nooit meer terugkomen.”

Angst voor het ergste

Het was de eerste keer in acht maanden dat Sharina alleen buiten liep. Met slechts één doel voor ogen vluchtte ze naar haar tante. Eenmaal daar aangekomen, vertelde ze alles aan haar. “Mijn tante schrok van mijn verhaal. Ze zag dat Jayden heel bang was. Ze maakte zich zorgen en dacht zelfs dat ik hem sloeg. Samen belden we naar Veilig Thuis. Uiteindelijk kwam ik op de afdeling Dana-Eos bij Sterk Huis terecht.”

Dana-Eos

Dana-Eos is een observatieafdeling waar wordt gekeken of bij een ouder sprake is van goed genoeg ouderschap. Het doel van de afdeling is om ervoor te zorgen dat een ouder uiteindelijk zo zelfstandig mogelijk kan wonen met zijn of haar kind. Er zijn drie uitstroommogelijkheden: met je kind naar je eigen woning teruggaan, met je kind naar een 24 uurs setting gaan of uithuisplaatsing. Sharina ging uit van het ergste: “ik was heel bang dat ze Jayden net als Xavi bij me weg zouden halen.”

Sterker voor de Toekomst

Bij Dana-Eos werd al gauw duidelijk dat Sharina goed voor haar zoon kon zorgen. Ze kreeg hulp om haar leven samen met hem weer op te pakken. “Langzaam zag ik Jayden weer zichzelf worden. Hij was niet meer bang en maakte weer contact met mensen”, vertelt ze. “Met mij ging het ook steeds beter. Toen ik bij Sterk Huis aankwam, was het donker voor mijn ogen. Door alles wat ik had meegemaakt vond ik mezelf een slecht persoon. Gelukkig ben ik bij Sterk Huis gaan inzien dat ik dat niet ben.”

Sharina kon haar geluk niet op toen ze na twee maanden mocht intrekken in een huisje op het terrein van Sterk Huis. Daar startte zij met het traject ‘Sterker voor de Toekomst’, waarin zij samen met haar hulpverlener keek naar mogelijkheden voor opleiding, werk en het opbouwen van zelfvertrouwen. “Met hulp van mijn hulpverlener kon ik vrijwilligerswerk gaan doen in een ziekenhuis in de buurt. Ik was zo blij toen ik daar mocht beginnen!”

“Langzaamaan zag ik mijn zoon bij Sterk Huis weer zichzelf worden.”

Dromen die uitkomen

Inmiddels werkt Sharina al enkele maanden als vrijwilliger op de afdeling Traumatologie in het ziekenhuis. “Ik zorg ervoor dat patiënten hun medicatie goed innemen, luister naar hun verhalen en ga soms met hen wandelen. Dat is heerlijk om te doen!” Als klap op de vuurpijl heeft Sharina onlangs gehoord dat ze haar bij het ziekenhuis een betaalde baan willen aanbieden en haar opleiding willen financieren. “Ik kan het nog steeds niet geloven. Mijn droom komt eindelijk uit. Ik heb mijn droombaan en kan eindelijk mijn opleiding afronden!”

“Bij Sterk Huis
hebben ze gezien
wie ik echt ben”

Teruggevonden zelfvertrouwen

Sharina is enorm blij dat ze bij Sterk Huis haar zelfvertrouwen heeft teruggevonden. “Ik wist wel dat ik het ergens in me had. Bij Sterk Huis hebben ze mij laten zien dat ik écht iemand ben en dat ik goed ben in wat ik doe.” Sharina’s hulpverlener gaf haar regelmatig een kaart met een positieve quote erop. Daar haalde Sharina altijd veel kracht uit. “Eén kaart heb ik nog altijd bewaard. Daarop staat: if nothing goes right, go left. Het herinnert me eraan dat je nooit moet opgeven, hoe erg je situatie ook is.”

Binnenkort verhuist Sharina naar een grotere woning, waar ze verder kan werken aan haar toekomst. Het contact met haar familie pakt ze rustig weer op. Ze zet zich in om de voogdij over haar oudste zoon terug te krijgen en focust zich op het afronden van haar opleiding. “Ik heb alle negativiteit nu achter me gelaten. Ik richt me op de positieve dingen in het leven. Daar worden ik en mijn kinderen sterker van.”